donderdag 30 oktober 2008

Herherinnering deel 2

Voorpublikatie van de beelden (deel 2)



Temruk, Russia



Crimea, Ukraina



Istanbul, Turcia



Karavelovo, Bulgaria



Bucharest, România

dinsdag 28 oktober 2008

Herherinnering deel 1

voorpublikatie van de beelden (deel 1)


Milesti,Moldova



Sulina,România



Uda,Moldova

woensdag 22 oktober 2008

De zee van Azov

Het laatste deel van de Zonde van de Zwarte zee speelt zich af ten Oosten van de Krim en ten westen van de Kaukasus. Heimelijk lonkten de Kaukasustoppen aan de horizon, de zee van azov mijn platte berg over veldwegen...

HET LAATSTE DEEL
Na Rastaman in Feodosia vaarwel te hebben gezegd, heb ik dan uiteindelijk in Kerc bij het voetbalstadion mijn paard terug van de nodige spaken te laten voorzien om dan definitief koers te zetten richting Russia!!
Aan de kade van de overzet werd ik geacht geen fotos te nemen, of begrijpt ge geen Russisch misschien, snakte de douanier. De gebruikelijke honden bij dergelijke grensposten en 1 enkele zwarte kat die mee glipte op de boot. Crazy Russia herhaalde de dronken cameraman, die wel in Oostenrijk had gewerkt, en nu bezig was zijn fles cognac in beeld te brengen. Hij lachte een beetje veinijnig over hoe klein het landje wel was van waar ik vandaan kwam. ik antwoorde dat hij inderdaad een groot groot... alkoholprobleem had. Gelukkig kreeg ik aan de andere kant van het dek, bij een andere beeldenman, zijn foto's te zien die hij op het trouwfeest van zijn nicht had genomem. Hij woonde in Xerson in Oekraine en stopte mij enkele heerlijke zwarte pruimenbonbon in de handen. De chocoladepruimennotensnoepen sneuvelden nog voor de overkant. Op richting Groot-Rusland, het kleine broertje Oekraine nu achtermij.

Pictures- Zee van Azov



Het einde bij Mariupol-Oekraine



Mariupol-Oekraine



Brandende velden bij Xolodne-Oekraine



De Laatste fietskilometers richting Mariupol Xolodne-Oekraine


Roetran-Russia



Cobbles on sunday-Russia



Elisabethskaja-Russia



Rollende wolken richting Krasnodar-Russia



Melissas'Boterham - Petrovca-Russia



been voorbij Termoek-Russia



Zeekoe van Azov-Russia



Mijn bureau bij de zee van Azov-Russia



Irena en Robert uit Polen on the road from Termuk-Russia



Early on the road to Termuk-Russia



Rana Oetrom-Early in the morning - Nikolevskaja-Russia



Port Kavkas - Kerc,Ukraina

Groeten uit Оддеса

Vanavond meer als het lukt.
In elk geval veilig in Odessa.
Nu nog de gebruikelijke doos
en de moed om terug te keren
de herfst begint hier
aardig naar winter te ruiken
dus het is tijd om te gaan
om te komen!!
Love
Koen

woensdag 15 oktober 2008

Groeten uit de Gouden Krim



Met ongelooflijk veel zin liet ik mij tot Baktasarai rijden, 't is te zeggen ik moest wel ineens, na mijn ongelooflijke lange rustdag in Istanbul (lees fietsloze zesdaagse)roestige reuzen over. Want de bergen kleurden hier heerlijk herfstig dat ik, wanneer ik boven kwam alle kleuren en geurde, u begrijpt?
Woorden te kort voor dit prachtige schiereiland, dat niet Oekraiens niet Russisch niet Muslim was... Al dachten de Russen daar anders over met hun oorlogsvlot gestationeerd in Sevastopol, hun oorlogsschepen lagen er stralend bij in de gouden maand, zoals de oekrainers Oktober noemen. In Baktasarai zou ik temidden van dat goud een bewaard moskeeencomplex bewonderen bij avondzon. Tante Katarina had na het terugtrekken van de Otomanen uit de Krim dit bewaard uit schoonheid. De decor werd nu gretig gebruikt voor trouwfoto's. Opgedaan op de schoonste dag van hun leven, het stof in de laatste zonnestralen.Hun fotograaf als idealist dit niet in beeld brengend, ik de realist.
Waar zal ik slapen. Heerlijk dit nooit echt te weten, de Romanticus. Heerlijk dit wel een beetje te weten...
Even buiten de kleine stad werd ik naar een ander dorp gestuurd met een ondergaande zon. Nog voor ik het wist zat ik met grootmoeder Nina en kleindochter nina onder de notelaar. Gevuld met pannekoeken,verse koeiemelk en pruimenconfituur begon ik de volgende dag aan de weg door de bergen richting de Kust van Alushta. Ik smulde het landschap, de vallende bladeren de staalblauwelucht, de rotsen, de wolken in het dal, ...
Een echte climax was de zoveelste bareel niet, ik was er die dag verscheidende tegen gekomen omwille van het natuurpark. Hier en daar waren er paddestoelen plukkers maar in het grootste deel van de dag was ik alleen met de bergen. Die laatste bareel en een al te nieuwsgierig boerinneke met haar koe onder immense naaldbomen. Ja het was zo schoon dat ze er geld voor vroegen, 50 Roebel, Wat duur madam, zo zonder motor ik?
ja auto 200 roebel, lap er was geen doorkomen aan. Al hoop ik dat de natuur er goed aan heeft, mijn 50 roebel. Na een haarspeldenbochtenwerk van 20 kilometer bereik ik de kust en kan hier in de schaduw van Lenin, dolgedraaide lunaparken en Kustmuzak aan de kade (zoals je het alleen hier kunt meemaken) voor een kleine 10 roebel meer mijn rennerskuiten te slapen leggen...
De volgende dag volgde ik wijselijk de kustlijn al was ze even grillig, van links naar rechts slingerend als van boven naar beneden de landtongen en de zee daar tussenin. De kustplaatsen tussenin waren kleine opgefokte blankenbergens, maar ik kon er wel eentje vinden, een baai en wat huizen. Of eerder een grindpad dat naar de kust liep, een kleine bouwwerf uiterst rechts en enkele gehavende kotterijen in het midden als na een storm en de ondergaande zon aan de andere kant die dit alles bevestigde. Een oude man en zijn klein zwart hondje wees mij naar zijn huis ergens tussen die storm in het midden. Ik kwam veilig niet te dicht bij de man, de storm had hier geen oren naar (lees neus). Ruskie Ruskie Vuist Ruskie flot zei hij meer dan er schelpen op het strand lagen, ik moest bijna geloven dat die oorlogsvloot in zijn huis was gestrand. Gelukkig slechts verdwaalde vodkaflessen onder de keukentafel en een vriendelijk krassend vrouwtje temidden die storm in de keuken. Gelukkig dat ik veel honger had en het uitzicht wreed schoon. Ik kreeg een bed in het andere deel, het feitelijke huis, zelf woonden ze in een half afgewerkte bouwwerf, Russia Russia en de man goot zich nog een vodka uit.
Het ontbijt sloeg ik hier over, een eerlijk portret van Varisa en haar hond bij de zee stemden mijn dag goed in, de blauwe hemel loog er niet om.
Via de bergpaden zou ik de grote weg die de hoofdstad van de Krim met Rusland verbond bereiken. Mijn gedetailleerde kaart als goede gids, geen mens in de verste verte op dit pad, het pad zich in tweeen deelt kunnen we nog volgen maar dan nog eens, weg dood tegen de bergwand, weg kwijt tussen oude bomen, maar zo schoon dat dit bijzaak was en ik uiteinelijk op een heel andere plek uitkwam dan gepland. Mijn paardje en ik waren ergens tussen dit alles betoverd dat een grote boze steen ons niet had gespaard. Zo ben ik nu hier in Kerc beland met 5 spaken minder nabij de Russcische grens. Josja, Rastaman, probeerde me, zonder resultaat in zijn stad Feodosia aan een reparatiebeurt te helpen. De Armeense bouwwerken werden eerder het hoofdthema van de dag dan de gebroken spaken, hopelijk hier in Kerc meer geluk. Naar het schijnt is hier een grote Griekse ruinesite niet ver vandaan. Wat hier niet allemaal in de Krim is gepasseerd. Gisteren zelfs nen echte coureur op zijne velo...

Pictures (Krim)



Josja, Feodosia



Armeens klooster, Stary Krim



zicht in de bergen nabij Mascoe



Lost in the hills



Varisa en Sergei nabij Sudak



Alushta-chocolate



Mangup tempel



Cordon



Bergweg



Rock



Nina en Nina nabij Baktasarai



Baktasarai

Terug naar de overkant.

Bilal was mijn kajuitgenoot. Een Turkse man die in Simferopol woont, de hoofdstad van de Krim. Met de "Sevastopol 1" waren we dan uiteindelijk vertrokken naar de gelijknamige stad aan de overkant. Het duurde wel nog een nacht voor we werkelijk het Turkse land hadden verlaten. Het inladen van plastieken stoelen, ettelijke kilo's tapijten en vooral de schoonheid van de stad die als een magneet op onze boot inwerkte. Ik had er wel 2 dagen langer vertoefd dan het plan hed gewild maar ik heb er niet om getreurd. Een heerlijk Turks bad en een bruuske massage, de verfijnde tentoonstelling met Orientaalse Britse Schilderijen uit de 19 de eeuw. Ik en mijn bazoukaspelende vriend Chris uit Engeland stond werkelijk versteld van de schoonheid.
Op straat ging dit schouwspel naadloos over, al werden hier en daar wel meer Liras geeist dan geoorloofd..
Zo konden we na een lange boottocht naar de Krim eindelijk voet aan wal zetten, want ik werd, hoe schoon de rustige zwarte zee van op een schip we kan zijn, heerlijk onrustig. M.a.w. tijd voor de Krim lees de Klim. De kaart die ik in de havenstad kocht loog er niet om. En er was meer, mijn kaart was zo heerlijk gedetailleerd dat ik er zin in had, Off the beaten track!!!

Pictures (Istanbul-Sevastopol)



De Zonde



Ferry Istanbul-Sevastopol



Istanbul-panorama

dinsdag 7 oktober 2008

Boel in İstanboel deel 2: zeeslag


De zonde van de Turken: zeeslag in het Oosten
De vierde zonde : de expantıe van de Sleepstraat tıjdens het einde van de 21ste eeuw
*van Sınt-Pıetersstatıon en het oude postgebouw op de Korenmarkt maken we een moskee
*van de Sınt-Nıklaas-kerk een grand bazaar.
*we gaan pıknıkken en vuurtjes maken langs de E-40.
*en we schaffen de puntjes op de İ af!!!

maandag 6 oktober 2008

Boel in Istanboel


Interieur ferryboor naar Kadıköy
Goldenhorns'livıngbridges

Graftombe in Besiktas
Afternoon-köftedream

zaterdag 4 oktober 2008

Groeten uit Istanboel

Gısteravond in de Turkse metropool met zijn 15 miljoen inwoners gearrıveerd.
Ze zullen het niet geweten hebben want de Turken zijn niet zo zot van koers.
Maar ik zal het wel geweten hebben hoe een web van wegen zich over me meester maakte.
Ik was die mıddag van de heerlijk mooie stad Edirne met de bus tot hıer gekomen. Edirne heeft zijn rijk patrimonium van moskeeen, bazaars en ruines te danken aan zijn liggıng binnen het Ottomaanse rijk, nl. alles wat zıch ten westen van Edirne bevond was veroverd gebied. Met de vrede van Edirne werd de grens hier vastgelegd. Voer voor Balkan-lovers...
Vanuit het bussttıon alias Otogar trachtte ik het oude Istanbul te bereiken.
Weinig historie of vrede over dit kleine spektakel, of eerder waaghalzerij...
De historie zit hem in de sneloprukkende stad die wel 100 km lang is, wil je van Oost naar West rijden. De vrede zit hemın de groepjes mensen dıe rustıg zıtten te pıknıkken ın de bermen van de autostrade. Het kleine spektakel: de opkomende duısternis en de halve sıkkel aan de hemel als een teken aan de wand, mısschien was hier op zijn moordende race-pistes rond de stad mijn laatste uur wel geklonken.
Iets voor achten bereik ik dan letterlijk de majestueuze stadspoort bıj Topkapi, pilav, gevulde paprıka en bedelende straatkatten een weinıg verderop.
Hıer komt de metropool ın zijn volle gedaante op mij af, ık laat heerlijk begaan.
Tussen toeterende autos, schoenenpoetsers en vettıge köfte-rookpluimen bereik ik het water.
Aan de andere kant van de Gouden Hoorn (Bosporus), de Aziatische kant, (buiten dat ene geımporteerde Thaise meisje ın het vısrestaurant op de kade, weinıg van te merken) wordt ik op gewacht door Engin, een vriendelijke Turk die via een vriendin van Louise mij hier verwacht.
Ogenschijnelijk hoe lang we nog reden tot we zijn appartement bereikten en er van randstad nog geen sprake is.
Terwijl er harde taal wordt gesproken over de Koerdische aanval ın het Oosten van het land wordt ik hier huizenhoog goed ontvangen. Morgen de oude stad ın gevecht met wit papier...

Groeten uit Edirne


Selimiye Camii (1569)


Kuaför Belgesi
Kortgewiekt op Turkse Bodem.
Klaar voor Istanbul!

vrijdag 3 oktober 2008

Koning asfalt onderweg

etappe: Sliven (Bulgaria) - Edirne (Turcia)
km 103

km 58


km 4